Hier komt het bevallingsverhaal van Bjarne en Jonas te staan

Hier volgen snel de foto’s van de echo’s, begraafplaats en Bjarne’s hand- en voetafdrukjes. Ik zal hier geen foto’s van Bjarne zelf plaatsen.

Hier komt het bevallingsverhaal van Bjarne en Jonas te staan

Hier volgen snel de foto’s van de echo’s, begraafplaats en Bjarne’s hand- en voetafdrukjes. Ik zal hier geen foto’s van Bjarne zelf plaatsen.

Jonas, paar uurtjes oud! 
 
Jonas, 8 weken!

Jonas, paar uurtjes oud! 
 
Jonas, 8 weken!

Tsja, we zijn nu 5 maanden verder en langzaam maar zeker komen we weer met beide benen op aarde. Wat ons is overkomen is met geen pen te beschrijven, en is iets wat je je ergste vijand niet toe wenst; het verlies van een kindje.

Op dinsdagochtend 15 februari, Noah’s verjaardag, dronk ik nog een kopje koffie met mijn ouders. Toen ik even naar het toilet ging merkte ik dat ik m’n slijmprop was verloren. Jeetje zou het dan toch? Mentaal gezien wilde ik deze zwangerschap zo lang mogelijk volhouden, maar toen ik de 37weken grens was gepasseerd vond ik het eigenlijk wel genoeg. Om 14 uur zouden we onze laatste controle hebben voor de geplande keizersnede op 21 februari. In de auto naar Amsterdam zei ik nog tegen M dat ik me zo anders voelde en ik vroeg me af of dat samenhing met de verloren slijmprop.

Toen we de echo kamer in geroepen werden kregen we weer alom bewondering voor mijn enorme buik, zo zagen ze ze niet veel.

Toen kwam de echo, het moment waarop de aarde onze voeten weg sloeg; onze beeb1, ons lieve, lieve zorgenkindje bleek niet meer te leven. Ik herinner me nog dat ze zei “ ik kijk even hoe het kindje ligt hoor’’ en ik dacht nog; ‘het kindje is 5-6 pond, hoe moeilijk is het om te zien hoe het ligt’. De arts bekeek direct beeb2 en daar zagen we volop leven, en toen drong er al iets tot me door. Nogmaals werd beeb1 bekeken, en ik vroeg al benauwd ‘’het is niet goed he?’’ waarop de arts antwoordde ‘’ ik ben op zoek naar het hartje.. Nee, dat moet ik anders zeggen; ik ben op zoek naar een hartslag..’’ De gynaecoloog, onze eigen doc vH werd er bij geroepen en ook zij bevestigd wat de arts echoscopie al zei; onze kindje is overleden.

Ongeloof, shock, maar ook pure paniek.. Eruit, deze kindjes MOETEN ER NUUUU UIT. De gyn neemt ons mee naar haar spreekkamer en probeert ons, met name mij, te sussen. Beeb2 doet het erg goed, er is geen haast om je nu naar de OK te racen, eerst maar even tot onszelf komen en aan de ctg. Na de poli komt doc bij me langs op de kraamafdeling en bespreken we het plan. Ik word direct opgenomen, aan de ctg gelegd en M belt mijn ouders. Beeb2 doet het erg goed, en langzaam word ik rustiger en durf de keizersnede nog wel heel even uit te stellen. Doc komt langs rond 18u samen met de gyn die avonddienst heeft. Ze begrijpen mijn angst voor beeb2 maar spreken ook uit dat ze me liever niet in paniek op de operatietafel willen hebben, en dat ze voor ons Noah’s verjaardag niet nog extra beladen maken. Morgenochtend om 8.30u komt doc mij opzoeken en maken een plan..

 Langzaamaan verkassen we naar een privé-kamer en M rijd op en neer naar Amersfoort om spulletjes te halen. Mijn ouders instrueren we om Noah van het kdv op te halen, en zij komen ’s avonds ons opzoeken in het ziekenhuis (al is deze avond niet meer heel duidelijk voor ons).

We worden rustiger, vallen zo waar in slaap en dan word ik rond 4.00 – 4.30 uur wakker want die harde buiken worden wel erg regelmatig; het zal toch niet..

Ik vraag een ctg aan, en al snel komt de verpleegkundige om de hoek kijken en verteld ons dat zij en haar collega’s toch echt een regelmatig weeën patroon zien. Maar ze is geen arts zegt ze grijnzend. We wachten het maar af, zeg ik dapper. Al heel snel volgen de weeën elkaar op en hobbel ik op en neer naar het toilet, ik plas me suf. Met die enorme buik kruip ik steeds weer het bed op en laat me aan de ctg leggen..  Om 6.00 u hoor ik dat de dienstdoende arts naar de OK is voor een spoedkeizersnee en dan realiseer ik me dat ik nog echt even doelloos weeën mag wegpuffen. Om 7u komt een arts assistent even ‘kijken’ hoe ver ik ben en zij constateert een halve cm ontsluiting.. Om 8u komt er een hele doortastende vpk (T.) bij me kijken en ze stelt zich aan me voor als zijnde degene die vandaag de hele dag bij ons zal blijven, en ik geloof dat ze toen al zo ons hart binnen stapte. Ze ziet dat mijn weeën erg heftig zijn en besluit toch eens een arts te roepen. En daar is doc, fijn! Nu kan zij mijn bevalling doen.. een opluchting overvalt me. Een arts assistent constateert 8cm ontsluiting en dan gaat het allemaal heel snel. Ik word van onze kraamkamer afgereden naar een verloskamer en daar maakt doc nog een extra echo om de ligging te bepalen, maar beeb1 is dwars op de uitgang komen te liggen dus die OK wordt dan ter plekke geregeld. M wordt in een blauw pak gehesen, de verpleegkundigen T. en E. doen hetzelfde. Er wordt nog wat bloed bij me afgenomen, er wordt een katheter aangebracht en ik krijg EINDELIJK een weeënremmend middel (waar ik heel erg van de wereld raak). Eindelijk gaan we dan naar de OK.. Het zetten van de ruggeprik duurt lang, maar dan eindelijk voel ik echt geen wee meer. M komt bij me staan en dan begint men aan de keizersnee.. Opeens hoor ik doc zeggen dat men oppergyn moet bellen met de vraag of ze naar OK1 wil komen, maar ze hoeft niet te rennen.. Als ik in ons nagesprek (na 3weken) vraag wat er gaande was legde doc uit dat mijn baarmoeder zo groot was en gedraaid lag dat ze toch graag een extra paar ogen wilde hebben voordat ze de incissie maakte. Ze hebben mijn buik opgetild, recht gelegd en toen kon ze de baarmoeder openen. Stil en sereen was het in de OK toen we hoorde ‘’9.31 uur”.. We wisten dat Bjarne Mats geboren was.

2 minuten later is Jonas Bjarne Christiaan geboren en hij ging met vpk T. en mijn lieve M. mee naar de kinderarts die klaar stond. Jonas moest even met wat zuurstof op gang geholpen worden en scoorde als APGAR eerst een 6 maar na paar minuten al een 8.

Ondertussen zakte ik weg; de ruggeprik kwam omhoog, ik begon te kokhalzen en zakte bijna weg. Ook kreeg ik een allergische reactie op de antibiotica, snel werd de microbioloog gebeld want wat moesten ze mij nou geven.. Mijn bloeddruk zakte ook maar gelukkig kon ik bij blijven, en zakte de ruggeprik. Nadat ik gehecht was mocht ik naar de uitslaapkamer 

Tsja, we zijn nu 5 maanden verder en langzaam maar zeker komen we weer met beide benen op aarde. Wat ons is overkomen is met geen pen te beschrijven, en is iets wat je je ergste vijand niet toe wenst; het verlies van een kindje.

Op dinsdagochtend 15 februari, Noah’s verjaardag, dronk ik nog een kopje koffie met mijn ouders. Toen ik even naar het toilet ging merkte ik dat ik m’n slijmprop was verloren. Jeetje zou het dan toch? Mentaal gezien wilde ik deze zwangerschap zo lang mogelijk volhouden, maar toen ik de 37weken grens was gepasseerd vond ik het eigenlijk wel genoeg. Om 14 uur zouden we onze laatste controle hebben voor de geplande keizersnede op 21 februari. In de auto naar Amsterdam zei ik nog tegen M dat ik me zo anders voelde en ik vroeg me af of dat samenhing met de verloren slijmprop.

Toen we de echo kamer in geroepen werden kregen we weer alom bewondering voor mijn enorme buik, zo zagen ze ze niet veel.

Toen kwam de echo, het moment waarop de aarde onze voeten weg sloeg; onze beeb1, ons lieve, lieve zorgenkindje bleek niet meer te leven. Ik herinner me nog dat ze zei “ ik kijk even hoe het kindje ligt hoor’’ en ik dacht nog; ‘het kindje is 5-6 pond, hoe moeilijk is het om te zien hoe het ligt’. De arts bekeek direct beeb2 en daar zagen we volop leven, en toen drong er al iets tot me door. Nogmaals werd beeb1 bekeken, en ik vroeg al benauwd ‘’het is niet goed he?’’ waarop de arts antwoordde ‘’ ik ben op zoek naar het hartje.. Nee, dat moet ik anders zeggen; ik ben op zoek naar een hartslag..’’ De gynaecoloog, onze eigen doc vH werd er bij geroepen en ook zij bevestigd wat de arts echoscopie al zei; onze kindje is overleden.

Ongeloof, shock, maar ook pure paniek.. Eruit, deze kindjes MOETEN ER NUUUU UIT. De gyn neemt ons mee naar haar spreekkamer en probeert ons, met name mij, te sussen. Beeb2 doet het erg goed, er is geen haast om je nu naar de OK te racen, eerst maar even tot onszelf komen en aan de ctg. Na de poli komt doc bij me langs op de kraamafdeling en bespreken we het plan. Ik word direct opgenomen, aan de ctg gelegd en M belt mijn ouders. Beeb2 doet het erg goed, en langzaam word ik rustiger en durf de keizersnede nog wel heel even uit te stellen. Doc komt langs rond 18u samen met de gyn die avonddienst heeft. Ze begrijpen mijn angst voor beeb2 maar spreken ook uit dat ze me liever niet in paniek op de operatietafel willen hebben, en dat ze voor ons Noah’s verjaardag niet nog extra beladen maken. Morgenochtend om 8.30u komt doc mij opzoeken en maken een plan..

 Langzaamaan verkassen we naar een privé-kamer en M rijd op en neer naar Amersfoort om spulletjes te halen. Mijn ouders instrueren we om Noah van het kdv op te halen, en zij komen ’s avonds ons opzoeken in het ziekenhuis (al is deze avond niet meer heel duidelijk voor ons).

We worden rustiger, vallen zo waar in slaap en dan word ik rond 4.00 – 4.30 uur wakker want die harde buiken worden wel erg regelmatig; het zal toch niet..

Ik vraag een ctg aan, en al snel komt de verpleegkundige om de hoek kijken en verteld ons dat zij en haar collega’s toch echt een regelmatig weeën patroon zien. Maar ze is geen arts zegt ze grijnzend. We wachten het maar af, zeg ik dapper. Al heel snel volgen de weeën elkaar op en hobbel ik op en neer naar het toilet, ik plas me suf. Met die enorme buik kruip ik steeds weer het bed op en laat me aan de ctg leggen..  Om 6.00 u hoor ik dat de dienstdoende arts naar de OK is voor een spoedkeizersnee en dan realiseer ik me dat ik nog echt even doelloos weeën mag wegpuffen. Om 7u komt een arts assistent even ‘kijken’ hoe ver ik ben en zij constateert een halve cm ontsluiting.. Om 8u komt er een hele doortastende vpk (T.) bij me kijken en ze stelt zich aan me voor als zijnde degene die vandaag de hele dag bij ons zal blijven, en ik geloof dat ze toen al zo ons hart binnen stapte. Ze ziet dat mijn weeën erg heftig zijn en besluit toch eens een arts te roepen. En daar is doc, fijn! Nu kan zij mijn bevalling doen.. een opluchting overvalt me. Een arts assistent constateert 8cm ontsluiting en dan gaat het allemaal heel snel. Ik word van onze kraamkamer afgereden naar een verloskamer en daar maakt doc nog een extra echo om de ligging te bepalen, maar beeb1 is dwars op de uitgang komen te liggen dus die OK wordt dan ter plekke geregeld. M wordt in een blauw pak gehesen, de verpleegkundigen T. en E. doen hetzelfde. Er wordt nog wat bloed bij me afgenomen, er wordt een katheter aangebracht en ik krijg EINDELIJK een weeënremmend middel (waar ik heel erg van de wereld raak). Eindelijk gaan we dan naar de OK.. Het zetten van de ruggeprik duurt lang, maar dan eindelijk voel ik echt geen wee meer. M komt bij me staan en dan begint men aan de keizersnee.. Opeens hoor ik doc zeggen dat men oppergyn moet bellen met de vraag of ze naar OK1 wil komen, maar ze hoeft niet te rennen.. Als ik in ons nagesprek (na 3weken) vraag wat er gaande was legde doc uit dat mijn baarmoeder zo groot was en gedraaid lag dat ze toch graag een extra paar ogen wilde hebben voordat ze de incissie maakte. Ze hebben mijn buik opgetild, recht gelegd en toen kon ze de baarmoeder openen. Stil en sereen was het in de OK toen we hoorde ‘’9.31 uur”.. We wisten dat Bjarne Mats geboren was.

2 minuten later is Jonas Bjarne Christiaan geboren en hij ging met vpk T. en mijn lieve M. mee naar de kinderarts die klaar stond. Jonas moest even met wat zuurstof op gang geholpen worden en scoorde als APGAR eerst een 6 maar na paar minuten al een 8.

Ondertussen zakte ik weg; de ruggeprik kwam omhoog, ik begon te kokhalzen en zakte bijna weg. Ook kreeg ik een allergische reactie op de antibiotica, snel werd de microbioloog gebeld want wat moesten ze mij nou geven.. Mijn bloeddruk zakte ook maar gelukkig kon ik bij blijven, en zakte de ruggeprik. Nadat ik gehecht was mocht ik naar de uitslaapkamer